Çocuklarınızı Dudaktan Öperek ve Onları “Aşkım,Sevgilim” Gibi Hitaplarda Bulunarak Sevmek Onlarda Nelere Yol Açar?

Bazılarımız anne-baba olarak çocuklarımızı bu şekilde sevmenin hiçbir zararı olmadığını düşünüyor ve hatta bunda diretebiliyoruz. Elbette o bizim çocuğumuz ve eminim bunda hiçbir kötü niyetimiz yok. Peki bu kadar şiddetli sevdiğimiz çocuklarımıza ileride büyük hasarlar vermiş olmak ister miyiz? Eminim ki buna da şiddetle karşı çıkıp “tabiki hayır” diyorsunuz. O halde buna kulak verin :

Dudaktan öpmek, aşkım demek ne yazık ki sandığımız kadar masum sonuçlar doğurmuyor. Çocuğunuza “mahremiyet ve kendini koruma” olgusunu öğretmemiş oluyorsunuz.

Yakınları tarafından dudaktan öpülen çocuk, bunun başkası tarafından yapılmasının yanlış olduğunu kavrayamaz. Dolayısıyla aynı şeyi başkası yaptığında bunu engellemesi gerektiğini de düşünemez.

Ayrıca erkek çocuğun baba tarafından, kız çocuğun dudaktan öpülerek sevilmesi; onda “cinsel kimlik karmaşası”na yol açar. Bu da ileride cinsel rolünü benimseyememe gibi tehlikeli bir hal alabilir.

Dudaktan öpme, çocukta yetişkin cinselliğini çağrıştırabilir. Bu da gelişimsel ve duygusal sorunların oluşmasına neden olur.

Özellikle çocuğun 2,5-3 yaşlarında cinsel kimlik evresi olarak bilinen “fallik dönem”e geçtiği bu zaman diliminde (ve bütün dönemlerde) daha çok dikkat edilmesi gereken cinsel mesajlar ; çocuğa “aşkım, hayatım, sevgilim” gibi seslenmek çocukta “rol karmaşası”na neden olur.

Fallik dönemde çocuk, kendi cinsel kimliğini tanırken; erkek çocuk anneye, kız çocuk babaya karşı gizli bir hayranlık duyar. Aynı zamanda kendisine, hemcinsi olan ebeyvenini rakip görür. Bu hayranlık ve rakip olma durumu; cinsel kimliğini keşfetmesiyle alakalı bir süreçtir. Bu dönemde karşıt cinsteki ebeveynin “aşkım” diye seslenmesi rakip olarak gördüğü hemcinsi olan ebeveyniyle -rol karmaşası yaşayıp- onunla olan ilişkisinin bozulmasına sebep olabilir.

Bu hemcinsin ona “aşkım” diye seslenmesinin bir zararı olmadığı anlamına da gelmez. Bu da çocukta cinsel karmaşaya yol açabilir. Kısaca çocuğunuza hitap şeklinizde özenli davranmanız gerektiğini belirtmek isterim.

Onunla “arkadaş” olmaya değil; ebeveyn- çocuk ilişkisi kurmaya çalışın. Çünkü onun gelişimi için sağlıklı olan budur. Bu sayede aile içi rolleri benimseyen, kimlik karmaşası yaşamayan sağlıklı bireyler yetiştirmiş olacaksınız.

✍Psikolog Merve Koçu✍



Bir cevap yazın